Blokkade Gaza: misdaad tegen de menselijkheid

door Astrid Essed

Treffender dan lange rapportages of dit artikel, weerspiegelen deze door andere bronnen bevestigde citaten, de aan de Gazaanse bevolking aangedane misdaden, die nog afgezien van de inhumaniteit, misdaden tegen de menselijkheid kunnen worden genoemd.

Opgedragen aan de bevolking van Gaza

No electricity, people are going hungry, no bread, and no medicine and lots of things that are missing. people are out in the streets now calling for the world to end the starvation and siege. It might be that people's only option is to break out the borderline and go to Egypt and get food. It's scary here. no bread, no water at home where I am. I have some leftovers biscuits from two days ago. but my laptop batteries will be flat soon. I will find a new agency from those who have electricity generators to recharge my laptop and keep online, if you don't hear from me this is why. Again, I fear Israëli warplanes will bomb the people in the streets. people are in lines trying to find bread. I never seen this in all my 23 years life!´

Mohammed Omer

''Only prompt, innovative and courageous political action can change the harsh reality of this long-standing occupation, restore normal social and economic life to the Palestinian people, and allow them to live their lives in dignity '' Rode Kruisrapport ''Dignity Denied''Het eerste, huiveringwekkende citaat is een door de Gazaanse journalist Mohammed Omer verzonden noodkreet, zoals hij er de afgelopen periode een aantal heeft verstuurd [1].

Het refereerde aan de recentelijke Israëlische algehele afgrendeling van Gaza, die eerst na zware internationale druk enigszins is versoepeld. Een via haar netwerk door schrijfster dezes ontvangen SMS'je berichtte het recentelijke Israëlische bombardement op het Palestijnse ministerie van Binnenlandse Zaken.

Ik citeer:

'' Just now. Blood and flesh. 20 people just killed in the ministry of interior and a wedding now.. More bomings.Are called today. M January 17, 2008, 15.40 hrs Netherlands time''

Treffender dan lange rapportages of dit artikel, weerspiegelen deze door andere bronnen bevestigde citaten, de aan de Gazaanse bevolking aangedane misdaden, die nog afgezien van de inhumaniteit, misdaden tegen de menselijkheid kunnen worden genoemd. Dat bovendien een neutrale organisatie als het Internationale Rode Kruis, naar aanleiding van haar rapport ''Dignity Denied'', oproept tot ''moedige politieke actie'', is naast het getuigenis van Mohammed Omer, een bittere bevestiging van het de Gazaanse bevolking aangedane humanitaire leed.

A Israëlische blokkades en humanitaire gevolgen voor de Gazaanse bevolking

Nog afgezien van het vrijwel dagelijkse leed, door de Israëlische militaire aanvallen, heeft de reeds ernstige humanitaire crisis van de burgerbevolking werkelijk dramatische vormen aangenomen sinds de Amerikaans-Europese economische boycot van de op democratische wijze tot stand gekomen Hamas verkiezingsoverwinning dd januari 2006 en de daarop volgende Israëlische blokkades van het Gaza-gebied.

Het gevolg voor de burgerbevolking is geweest en tot op heden: Een groot gebrek aan medicijnen en eerste levensbehoeften en het door het tekort aan brandstof en stroom slecht tot zeer slecht functioneren van plaatselijke Palestijnse ziekenhuizen. Het welhaast meest gruwelijke, zichtbare gevolg van de blokkade zijn de aan het grensgebied met Israël overleden zieken, die geen toestemming kregen, naar Israëlische ziekenhuizen af te reizen.

1 Het uitroepen van Gaza tot vijandelijk gebied

In september 2007 werd Gaza door de Israëlische autoriteiten uitgeroepen tot ''vijandelijk gebied''. In het woordenboek van de Israëlische regering en leger impliceerde dit, dat alle Gazaanse bewoners, burgerbevolking of strijders, tot ''vijandelijke doelen'' werden uitgeroepen. Een dergelijk patroon staat niet op zichzelf. Ook tijdens de aanval op Libanon dd juli 2006, werd het legitiem geacht, niet-gevluchte Libanese burgerbevolking, als ''legitiem militair doelwit'' te beschouwen [2].

Niet alleen is een dergelijke militaire opstelling tegen een ongewapende burgerbevolking weerzinwekkend, bovendien is het in strijd met het Internationaal Humanitair Recht, dat onverbloemd stelt, dat er te allen tijde, door alle conflictpartijen, een onderscheid gemaakt dient te worden tussen combattanten [militairen en strijders] en non-combattanten Ook gold deze illegale ''Israëlische verklaring'', behalve een legitimatie voor de daaropvolgende Israëlische blokkades van Gaza [waarvan overigens al veel eerder met enige regelmaat sprake was], als rechtvaardiging voor de plaatsvindende willekeurige militaire aanvallen op Gaza.

2 Patroon Israëlische militaire aanvallen in Gaza

Reeds in eerdere artikelen heeft schrijfster dezes aangegeven, dat de Israëlische aanvallen op Gaza in strijd zijn met bovengenoemd Humanitair Recht, aangezien zowel qua schietgedrag in woonwijken als bij de keuze van non-precisiewapens bij bombardementen [bijvoorbeeld bombardementen van vluchtelingenkampen met F 16's ], ieder onderscheid tussen burgers en Palestijnse strijders wegvalt [3].

Een groot aantal burgerslachtoffers is hiervan in de loop der jaren het gevolg geweest. Deze slachtoffers werden eveneens veroorzaakt door de illegale Israëlische buitengerechtelijke executies van activisten en leiders van Palestijnse politieke groeperingen, die veelal de vorm aannamen van beschietingen van auto's in drukke straten of marktpleinen, waardoor nietsvermoedende voorbijgangers werden getroffen, en luchtbombardementen op woonwijken, vluchtelingenkampen en flatgebouwen. Ook recentelijk nog zijn bij een Israëlisch luchtbombardement op het Palestijnse ministerie van Binnenlandse Zaken, tenminste 20 Palestijnse burgers om het leven gekomen

3 Israëlische blokkades van het Gaza-gebied

Ook de Israëlische blokkades van het Gaza-gebied zijn geen nieuw verschijnsel, maar een sinds jaar en dag gehanteerde tactiek, die verwoestende gevolgen heeft gehad voor de burgerbevolking Economisch: Een groot aantal Gazanen was en is voor de eerste levensbehoeften afhankelijk van werk in Israël en werd en wordt dus, samen met familie en gezinnen, zwaar getroffen door deze blokkades. Medisch: Zowel door de directe blokkade van de grensovergang Eretz met Gaza als door de gehele of gedeeltelijke blokkade van levensnoodzakelijke grondstoffen als brandstof en elektriciteit, is er een zeer zorgwekkende medische situatie ontstaan. Ernstig zieken worden bij de grens tegengehouden, ziekenhuizen functioneren slechts zeer gedeeltelijk [met name operatiekamers] en de noodzakelijke medicijnen bereiken de burgerbevolking niet.

Voedselvoorzieningen: Een hongersnood is in feite al uitgebroken, aangezien Gaza, dat grotendeels afhankelijk is van buitenlandse hulp, niet alleen is getroffen door de genoemde internationale boycot, maar eveneens door de gehele of gedeeltelijke Israëlische blokkades, die noodzakelijke VN hulp hetzij met mondjesmaat, hetzij in het geheel niet doorlaat, al naar gelang de ''pet'' van het Israëlische beleid staat. Wel is er onlangs zulke zware internationale kritiek gekomen op de totale afgrendeling van Gaza, dat Israël zich gedwongen zag, met mondjesmaat weer brandstof door te laten.

Het moge echter evident zijn, dat dat niet genoeg is om de ontstane humanitaire rampsituatie te beëindigen. Daarom is het toe te juichen, dat de Egyptische autoriteiten, althans tot op heden, de grens met Gaza niet hebben gesloten, zodat de burgerbevolking, die door Israël in een wurggreep wordt gehouden, zich kan bevoorraden. Israëls verplichting als bezettende macht Het weerzinwekkende van een oorlog tegen de burgerbevolking [want dat is het de facto en de jure] is al genoemd. Nog niet belicht is het feit, dat Israël, als zijnde ''bezettende macht'' in Gaza, een internationaal-rechtelijk verplichting heeft, de veiligheid , het welzijn en de welvaart van de bezette Gazaanse bevolking te garanderen.

Israël voert daartegen aan, dat zij door de terugtrekking van de troepen in 2005, geen bezettende macht is. Dit is niet juist, aangezien Israël nog steeds het Gazaanse luchtruim en de grenzen controleert Collectieve straf Bij dergelijke Israëlische blokkadeacties is tenslotte sprake van een ''collectieve straf'', die verboden is volgens het Internationaal Recht [4].

4 Israël's ''rechtvaardiging''

Bij iedere Israëlische militaire actie en deze blokkades worden als ''rechtvaardiging'' de Palestijnse beschietingen op o.a. het Israëlische stadje Sderot aangevoerd. Het is evident, dat dergelijke willekeurige aanvallen illegaal zijn en in strijd met het Internationaal Humanitair Recht'. Hoewel zij doorgaans slechts schade aanrichten, zijn er in het verleden wel degelijk doden en gewonde burgerslachtoffers gevallen. Net als in het Israëlische geval is er dan sprake van ernstige mensenrechtenschendingen [5].

Dit houdt echter voor Israël geen enkele rechtvaardiging in, de humanitaire rechten van de Palestijnse burgerbevolking te schenden, net zomin als van Palestijnse zijde als argument de Israëlische bezetting en de ongelijke militaire machtsverhoudingen kunnen worden aangevoerd. Te allen tijde moeten zowel Israëlische als Palestijnse burgers door beide conflictpartijen worden ontzien.

5 Israëlische blokkade: MISDAAD TEGEN DE MENSELIJKHEID

Nog niet is belicht het feit, dat deze Israëlische blokkade tegen een weerloze urgerbevolking, een misdaad tegen de menselijkheid is. Toelichting: Volgens het Statuut van het Internationaal Strafhof zijn misdaden tegen de menselijkheid, naast genocide, slavernij, willekeurige detentie, marteling en politieke, religieuze en raciale vervolging, eveneens '' onmenselijke daden, indien deel uitmakend van een wijdverbreid of stelselmatig patroon'' [6].

In het geval van de jarenlange systematische gehele of gedeeltelijke Israëlische blokkades van Gaza, wetend, dat dit de burgerbevolking in ernstige mate treft, kan er zeker van ''misdaden tegen de menselijkheid'' gesproken worden. Overigens dient te worden opgemerkt, dat ook de humanitaire situatie op de bezette Westelijke Jordaanoever, door de Muurbouw, uitbreiding van de nederzettingen en Israëlische militaire strafmaatregelen, steeds onhoudbaarder wordt. Men leze hiervoor het in het notenapparaat vermelde Rode Kruisrapport ''Dignity Denied''

6 Hoofd en medeverantwoordelijken

Het staat buiten kijf, dat Israël voor de humanitaire ellende van de bezette Palestijnse bevolking de hoofdverantwoordelijke is. Echter, niet de enige verantwoordelijke. In de eerste plaats is verantwoordelijk de VS, die persisteert in het geven van zowel economische, militaire en politieke steun aan Israël en als voortrekker van de internationale boycot van de destijds democratisch gekozen Hamas-regering, een boycot, die voornamelijk de Gazaanse bevolking ernstig treft. Maar eveneens is verantwoordelijk de EU, die is meegegaan in deze boycot [al werd deze zo nu en dan versoepeld, de gevolgen blijven merkbaar] en bij alle daarna en daarvoor opgelegde Israëlische blokkades, de krokodillentranenpolitiek van ''geen daden, maar woorden'', bleef bedrijven, zonder daaraan politieke consequenties te verbinden [7].

7 De crux, de Israëlische bezetting: Hetgeen echter de internationale gemeenschap, althans de Westerse landen, weigeren te erkennen, is dat de crux gelegen ligt in de nu reeds 40 jarige Israëlische bezetting, nederzettingenpolitiek en de aan deze bezetting inherente onderdrukkin, vernederingen en mensenrechtenschendingen. Er wordt niet uitgegaan van de uitvoering van VN-Veiligheidsraadsresolutie 242 dd 1967 tot terugtrekking van die Israëlische bezetting, de ontmanteling van het door bezet Palestijns gebied lopende Muur [indachtig het ICJ advies dd juli 2004] en de ontmanteling van de illegale nederzettingen [8].

Om deze reden is ieder ''vredesinitiatief'' gedoemd tot mislukken. Niet alleen is er geen sprake van gelijke partijen, maar een onderhandeling tussen bezetter en onderdrukte, bovendien wordt zowel door Israël en de VS [hetgeen te verwachten is], maar ook door de EU, de Israëlische bezetting hetzij ontkend, hetzij gebagatelliseerd. De Palestijnse aanvallen op Israëlische burgerdoelen zijn verwerpelijk en illegaal, maar komen voort uit het voortduren van deze Israëlische bezetting, het steeds meer scheppen van''facts on the ground'' door de nederzettingenuitbreiding in de Westelijke Jordaanoever, de Muurbouw en alle Israëlische represaillemaatregelen, nu en vanaf het begin van de bezetting. De enige manier om werkelijke vrede te bewerkstelligen in het Midden-Oosten is het naleven van het Internationaal Recht in de vorm van bovenstaande resoluties [ook tav de nederzettingen gelden er een aantal] , alsmede de andere humanitaire rechtsverdragen.

Het uithongeren van de Palestijnse burgerbevolking en het continueren van de bezetting zal slechts verdere polarisatie in de hand werken, met alle voorspelbare gevolgen van dien Epiloog: Persoonlijk woord: Vanuit deze plek zou ik tegen de Gazaanse bevolking willen zeggen: Hou vol, hoe moeilijk het ook is. Een op onrecht en onderdrukking gebaseerd bezettingsregime mag niet het laatste woord hebben. Het recht op vrijheid en zelfbeschikking is een van de meest fundamentele mensenrechten.

Voetnoten:

[1] Mohammed Omer is een 23 jarige journalist uit het Gazaanse Rafah, die sinds zijn zestiende jaar, met groot persoonlijk risico, verslag doet van de politiek-humanitaire gevolgen van de Israëlische bezetting

[2] Zie ook: http://www.uitpers.be/artikel_view.php?id=1416

[3] http://www.uitpers.be/artikel_view.php?id=894

[4] Artikel 33, 4e Conventie van Geneve http://www.icrc.org/ihl.nsf/7c4d08d9b287a42141256739003e636b/6756482d86146898c125641e004aa3c5

[5] Deze Palestijnse aanvallen vinden plaats met ongerichte wapens, waardoor van te voren niet duidelijk is, of er nu burgers of militairen worden getroffen Dit is in strijd met het Internationaal Humanitair Recht, dat voor alle conflictspartijen het maken van dat onderscheid verplicht stelt

[6] http://www.amnesty.nl/encyclopedie_lemma/1380

[7] Formeel worden door de EU met enige regelmaat Israëlische oorlogsmisdaden zoals de militaire aanvallen in Gaza en de blokkadeacties veroordeeld, maar in de praktijk worden daaraan geen politieke consequenties verbonden. Zo zou zij ertoe over kunnen gaan, het Associatieaccoord met Israël op te schorten cq op te zeggen, maar dit is maar een keer overwogen, tijdens de Israëlische aanval op Jenin Toen echter waren de tegenstemmers de notoire pro-Israëllanden Groot-Brittannië, Nederland en Duitsland.

[8] Volgens het Internationaal Recht zijn alle in bezet gebied gebouwde Israëlische nederzettingen illegaal [als zijnde in strijd met artikel 49, 4e Conventie van Geneve]

Notenapparaat:

Artikel tav internationale boycot democratisch gekozen Hamas regering

http://www.vrede.be/nieuw_view.php?id=775

http://www.uitpers.be/artikel_view.php?id=1384

http://anjameulenbelt.sp.nl/weblog/2007/09/01/gaza-terugblik/

http://stopusa.be/scripts/texte.php?section=BUBG&langue=2&id=24485

Verklaring door Israël van Gaza als ''vijandig gebied''

http://www.kibush.co.il/show_file.asp?num=22431

Humanitair-medische implicaties van de Israëlische blokkade: Rode Kruisrapportage ''Dignity Denied''

http://www.icrc.org/Web/Eng/siteeng0.nsf/html/palestine-report-131207

http://www.icrc.org/web/eng/siteeng0.nsf/html/palestine-interview-250108?opendocument

Human Rights Rapportage Amnesty International

http://hrw.org/english/docs/2008/01/26/isrlpa17891.htm

http://hrw.org/english/docs/2007/10/29/isrlpa17198.htm

Caritas

http://www.caritas.org/jumpNews.aspidLang=ENG&idChannel=1401&idUser=0&idNews=4884

Amnesty International

http://www.amnesty.org/en/news-and-updates/news/gaza-must-not-be-cut-world-20080125

Btselem http://www.btselem.org/english/Press_Releases/20080124.asp

Artikel Mohammed Omer:

http://countercurrents.org/omer220108.htm

Mohammed Omer:

http://www.novatv.nl/index.cfm?ln=nl&fuseaction=artikelen.details&achtergrond_id=9636

http://news.newamericamedia.org/news/view_article.htmlarticle_id=d85cea2322312e2f1ec429d29a543f91

Schokkende foto's

http://www.docjazz.com/dutch/Joomla/content/view/139/

http://rafah.virtualactivism.net/news/todaymain.htm

http://www.rafahtoday.org/

http://electronicintifada.net/v2/article6187.shtml

http://www.stopdebezetting.nl/modules/news/article.php?storyid=117

[voor direct bovenstaande link naar website Stop de Bezetting Zie: Foto's misdaden tegen het Palestijnse volk]

Misdaden tegen de menselijkheid:

http://www.amnesty.nl/encyclopedie_lemma/1380

Gaza's status als bezet gebied

http://www.uitpers.be/artikel_view.php?id=1113

Israëlische nederzettingenuitbreiding in de Westelijke Jordaanoever

http://www.uitpers.be/artikel_view.php?id=1198

Andere literatuur:

http://www.internationalviewpoint.org/spip.php?article1286

http://www.phr.org.il/phr/article.asp?articleid=536&catid=55&pcat=-1&lang=ENG

http://www.phr.org.il/phr/article.asp?articleid=538&catid=55&pcat=-1&lang=ENG

http://www.engineeringnow.nl/redactie/redactie_detail.asp?iNID=12135

Bron: http://www.stopdebezetting.com/artikelen/blokkade-gaza-misdaad-tegen-de-menselijkheid.html

Moord in Gaza, maar waarom precies?

Op zaterdag de 27e december begon de zionistische bezettingsstaat een reeds verwachte aanval op Gaza in bezet Palestina. In totaal werden door zionistische F16's en grond-raketten meer dan honderd aanvallen uitgevoerd op dertig verschillende doelen, veelal politiestations, in één van 's werelds meest dichtbevolkte gebieden. Het aantal mensen dat hierbij is omgekomen is zeker 195. Meer dan 750 anderen raakten gewond, van wie 120 in kritieke toestand verkeren. Verwacht wordt, echter, dat het aantal doden en gewonden verder zal stijgen omdat nog steeds mensen onder het puin worden gehaald - dood en levend.

Volgens de zionistische bezettingsstaat is de aanval een voorbeeld van gerechtvaardigde zelfverdediging: een reactie op enkele dagen van raketaanvallen op de zionistische bezettingsstaat vanuit Gaza. De aanval werd reeds verwacht omdat Ehud Olmert, premier van de zionistische bezettingsstaat, deze enkele dagen geleden feitelijk al aankondigde in een interview met het Saoedische "Al Arabiyya TV". In het interview wendde Olmert zich direct tot het volk van Gaza en riep hen op Hamas af te zetten als leiders in Gaza. En hij waarschuwde hen voor wat zou volgen als zij dit niet zouden doen, Hamas zouden laten zitten en raketaanvallen vanuit Gaza op de zionistische bezettingsstaat niet zouden laten stoppen: "Ik zeg hen nu, en dit is mogelijk de laatste minuut, stop ermee. Wij zijn sterker."

En een woordvoerder van het leger van de zionistische bezettingsstaat zei daarom naar aanleiding van de aanval op Gaza: "We hebben de burgerbevolking van de Gazastrook gewaarschuwd voor onze aanvallen. Hamas is geheel verantwoordelijk voor deze situatie. Dit is slechts het begin."

Natuurlijk is dit is propaganda-praat waarmee de zionistische bezettingsstaat haar acties probeert te rechtvaardigen. Voor de werkelijke reden achter deze zionistische agressie in Gaza door de zionistische bezettingsstaat moet teruggegaan worden in de geschiedenis.

Hamas is in 1987 opgericht door sjeich Achmed Jasien en ‘Abdel Aziz al Rantissi als paramilitaire beweging, met als doel de zionistische bezetting van Palestina te beëindigen middels gewapende strijd. Vanwege dit standpunt is de beweging gans haar bestaan door Amerika en de zionistische bezettingsstaat aangeduid als "vijand". Maar, omdat de beweging onderwijs en gezondheidszorg organiseert in de bezette gebieden, kende ze onder het volk van Palestina toch goede populariteit.

In tegenstelling tot het leiderschap van de Fatah-partij van Jasser Arafat dat zich schaarde achter het Amerikaanse plan voor Palestina en daarmee instemde met het weggeven van het land van Palestina aan de zionistische bezettingsstaat, hield Hamas lange tijd vast aan de principes waaronder de beweging was opgericht, de bevrijding van gans Palestina middels gewapende strijd zonder compromissen. Voor deze reden werden zowel sjeich Achmed Jasien als ‘Abdel Aziz al Rantissi in 2004 vermoord door de zionisten.

Het nieuwe leiderschap van Hamas liet zich in 2005 registreren als politieke partij, om deel te kunnen nemen aan de verkiezingen in Palestijnse bezette gebieden van januari 2006. Daar de Fatah-partij op dat moment nog verreweg de meeste aanhang genoot onder de Palestijnen, werd dit niet gedaan met de intentie om de macht te grijpen binnen de bezette gebieden. De hoop was meer om enkele plaatsen in het parlement van de Palestijnse Autoriteit te krijgen, om zo de macht en invloed van de corrupte Fatah-partij te beperken.

Echter, de Amerika en de zionisten zagen in deze actie van Hamas een mogelijkheid om de partij weg te krijgen van haar doelstelling om de zionistische bezettingsstaat te vernietigen. Daarom zorgden zij ervoor dat in de aanloop naar de verkiezingen verschillende schandalen betreffende Fatah in de media verschenen, waardoor de populariteit van Fatah in korte tijd sterk afnam onder de Palestijnen. Tegelijkertijd gaven ze Mahmoed Abbas, de leider van Fatah, de opdracht om de verkiezingen niet uit te stellen maar op de geplande datum plaats te laten vinden. Hierdoor zorgden Amerika en de zionisten ervoor dat Hamas volledig onverwacht de verkiezingen won. Waardoor het in de positie van "verantwoordelijk voor het Palestijnse volk in bezet Palestina" werd gemanoeuvreerd.

Door Hamas deze positie te geven hoopten Amerika en de zionisten de beweging te kunnen dwingen tot het verlaten van het doel om de zionistische bezettingsstaat te vernietigen. En om in plaats hiervan in te stemmen met de opdeling van bezet Palestina, zodat de zionistische bezettingsstaat het grootste deel van bezet Palestina zou mogen met toestemming van de Palestijnen.

Eenmaal Hamas het leiderschap gegeven werd zorgden Amerika en de zionisten ervoor dat Fatah de confrontatie zocht met haar, om de Palestijnen onderling te verdelen en om de gevoelens van sympathie voor het volk van Palestina in de rest van de wereld te verminderen. Dit resulteerde erin dat in de zomer van 2007 Fatah de controle overnam op de West Bank, en dat Hamas de controle nam over Gaza.

Hierna intensiveerden Amerika en de zionisten de druk op Hamas. Enerzijds kwamen zij met plannen om miljarden dollars beschikbaar te stellen aan Fatah, zodat de economie opgebouwd zou kunnen worden in de West Bank en de levens van de Palestijnen daar verbeterd zouden kunnen worden. Anderzijds zorgden ze ervoor dat Hamas en Gaza volledig geïsoleerd werden. De grensovergangen tussen Gaza en de zionistische bezettingsstaat werden gesloten, en ook Egypte kwam Amerika en de zionisten te hulp door de Rafah-grensovergang tussen Gaza en Egypte te sluiten. Het plan was de Palestijnen te laten zien dat meewerken met Amerika en de zionisten en het opgeven van bezet Palestina aan de zionisten, zoals Fatah deed, een goed leven tot gevolg zou hebben. Terwijl niet meewerken zoals Hamas deed desastreuze gevolgen zou hebben.

Dit plan van Amerika en de zionisten werkte tot op een bepaalde hoogte. De bevolking van Gaza werd langzaam maar zeker uitgehongerd door de gesloten grenzen en in reactie werd Hamas alsmaar meer bereid om te onderhandelen met de zionistische bezettingsstaat. Haar leiders verklaarden de "twee-staten-oplossing" van Amerika, waaronder de Palestijnen moeten instemmen met het feit dat het grootste deel van de bezette gebieden "Israël" wordt, onder bepaalde voorwaarden te kunnen accepteren. En in juni 2008 kwam Hamas met de zionistische bezettingsstaat zelfs een staakt-het-vuren overeen. Wat betekent dat Hamas en de zionistische bezettingsstaat ondertussen contacten opgebouwd hadden voor overleg en communicatie, terwijl Hamas voorheen verklaarde de zionistische bezettingsstaat niet te erkennen en nooit te zullen erkennen.

Amerika en de zionisten waren hiermee nog niet volledig tevreden, echter. Zij willen een formele verklaring dat Hamas afstand doet van haar oorspronkelijke doelstelling van bevrijding van Palestina, en in plaats hiervan officieel instemt met weggave van het Palestijnse land aan de zionisten. Zij willen dat Hamas volledig gaat samenwerken met de zionisten, precies zoals Fatah al eerder besloot te zullen doen. Daarom bleven Amerika en de zionisten Gaza onder druk houden, ook nadat het staakt-het-vuren tot stand gebracht was.

De zionisten kwamen sinds deze overeenkomst de afspraken die zij aangegaan waren niet na. Zij bleef de grenzen van Gaza gesloten houden. De Amerikanen gebruikten tegelijkertijd hun agenten om de problemen voor het volk van Gaza verder te verergeren, waardoor de druk op Hamas verder opgevoerd zou worden. Egypte hield de Rafah-grensovergang dicht en haar politie zorgde ervoor dat aan de smokkel tussen Egypte en Gaza een einde kwam. En Mahmoed Abbas van Fatah verklaarde dat hij af zou treden indien de zionistische bezettingsstaat omstreeks 40 Hamas-leden vrij zou laten uit de gevangenis. Zo werd de zionistische bezettingsstaat een reden gegeven om ook deze belofte niet na te hoeven komen.

In November 2008 kwam het einde van het tijdelijke staakt-het-vuren in zicht, en Amerika en de zionisten ondernamen vanaf dat moment verschillende acties om de druk op Gaza en Hamas nog verder op te kunnen voeren. De zionisten hielden de grenzen gesloten waardoor het volk van Gaza zonder voedsel kwam te zitten, en ze begonnen verschillende kleine aanvallen uit te voeren op Gaza om de woede onder het volk van Gaza op te voeren.

Zo ontplofte op de 7e december een zionistische raket nabij de boerderij van de familie Sjahien, waardoor zoon Hamzi (21) zwaargewond raakte.

Op de 16e december opende een zionistische Apache helikopter het vuur op journalist Mohammed ‘Abd al Nadi, die verslag deed van een aanval door de zionisten op twee jonge vrouwen even eerder.

Op de 17e december kwam Salah Oekal (46) om het leven toen een zionistische raket insloeg in de tuin van zijn huis.

Op de 18e december sloegen zionistische raketten in op de autogarage van Ijad Faathi Aboe Nasr. En eveneens op de 18e december werd het huis van Mohammed Aboe Nasr vernietigd door zionistische raketten.

Op vrijdag 19 december verliep het tijdelijke staakt-het-vuren tussen Hamas en de zionistische bezettingsstaat.

Op de 20e december raakte het been van Zoehair Washa (48) verbrijzeld nadat een zionistische raket vlak bij hem in de buurt in was geslagen.

En op de 20e december raakten Sari al Sanana (8) en Safi (9) zwaargewond nabij Beit Hanoen, toen zij getroffen werden door een zionistische raket terwijl ze aan het spelen waren. Beide kinderen konden enkel door beademingsapparatuur in leven worden gehouden.

In reactie op dit alles werden vanuit Gaza verschillende raketten afgeschoten op de zionistische bezettingsstaat. En deze raketaanvallen zijn door Amerika en de zionisten aangegrepen om nog een stap verder te gaan in het onder druk zetten van Hamas. Amerika en de zionisten riepen het volk van Gaza op om Hamas af te zetten, en dreigden anders grof militair geweld te gebruiken. Toen de opstand van het volk tegen Hamas uitbleef, toen opende de zionistische bezettingsstaat hun aanval van de 27e december.

Uit dit alles blijkt dat de huidige aanval op Gaza door de zionisten niet een "reactie" is zoals zij beweren, maar onderdeel van een plan voor de lange termijn. Over tijd worden alsmaar weer kleine stapjes genomen die Amerika en de zionisten in staat stellen om de druk op Hamas verder op te voeren. Ondermeer door het volk van Gaza te verhongeren, en nu dus door hen met raketten te beschieten.

Wat derhalve verwacht moet worden is dat Amerika en de zionisten hiermee, het onder druk zetten van de Palestijnen totdat zij allen de opgave van Palestina aan de zionistische bezettingsstaat accepteren, door zullen gaan. De huidige aanval op Gaza en het embargo van Gaza zullen voortgezet worden totdat Hamas een volgende concessie doet aan Amerika en de zionisten. En dit spel zal zich herhalen totdat Amerika en de zionisten Hamas daar hebben waar ze willen. In de hoek van Fatah en Mahmoed Abas, die voor een appel en een ei Palestina verraden hebben.

Bron: http://www.expliciet.nl/

Wie brengt Israël eindelijk tot bezinning?

door Ingo Piepers

De Verenigde Staten blokkeren een uitspraak van de Veiligheidsraad over de gewelddadigheden in de Gazastrook. Dat is een kwalijke zaak. Het Israëlische optreden in de Gazastrook verdient namelijk scherpe afkeuring. Voor dit standpunt is een aantal objectieve criteria aan te wijzen:

1. Zelfverdediging. Israël beroept zich op haar recht op zelfverdediging. Dit militaire optreden zou een reactie zijn op provocaties - willekeurige raketbeschietingen op Israëlisch grondgebied door Hamas vanuit de Gazastrook - en de beëindiging van de wapenstilstand door Hamas. Dat klopt. Ook Israël heeft recht op zelfverdediging, maar niet op de wijze waarop dit nu gebeurd (zie de volgende punten). Bovendien mag niet uit het oog worden verloren dat deze provocaties van Hamas niet het startpunt zijn van dit conflict. Israël houdt de Gazastrook al voor langere duur in een economische wurggreep en ontneemt de Palestijnen een menswaardig bestaan. Door deze wurggreep tracht Israël Hamas ‘los te weken’ van de Palestijnse bevolking. Punt is dat Israël ook de gematigdere partij van Abbas geen enkel perspectief biedt. Kort gezegd: Israël kan zich slechts in zeer enge zin op zelfverdediging beroepen, en nota bene in hoge mate in een situatie die door Israël zelf is gecreëerd.

2. Andere middelen. Alvorens geweldsaanwending aan de orde kan zijn, moeten alle andere middelen hebben gefaald. Israël heeft nagelaten alle andere middelen volledig te benutten. Zie ook punt 1.

3. Proportionaliteit. De geweldstoepassing van Israël overschrijdt alle grenzen van de redelijkheid: er is sprake van disproportioneel geweld. Het aantal (burger)slachtoffers is niet acceptabel.

4. Effectiviteit. Een andere belangrijke afweging in geval van de aanwending van geweld is de vraag of het een effectief middel is. Kunnen de gestelde doelen worden gerealiseerd. Mede door de disproportionaliteit waarvan sprake is, is dat niet het geval. Israël zal niet bereiken dat Hamas wordt geneutraliseerd en Palestijnse gewelddadigheden in de toekomst achterwege zullen blijven.

Kortom: het Israëlische optreden kan geen enkele toets der kritiek doorstaan. Ik heb het nog niet eens gehad over het enorme menselijke leed dat wordt aangericht, de schade die wordt toegebracht aan de infrastructuur en basisvoorzieningen in de Gazastrook, het risico voor escalatie, de bevordering van terrorisme, etc. etc.

Maar deze afwegingen zijn ook bekend bij de Israëlische regering en desondanks wordt gekozen voor grootschalig buitenproportioneel militaire optreden. Klaarblijkelijk wordt een andere ‘balans’ opgemaakt in dit besluitvormingsproces. Het besluit om op deze wijze op te treden in de Gazastrook is niet de uitkomst van een ‘rationeel’ proces, maar vooral van ordinaire persoonlijke en partijpolitieke belangen. Het is namelijk bijna verkiezingstijd en deze campagne maakt daar deel van uit. De huidige regering wil vooral laten zien dat het desastreuze optreden in Libanon tegen Hezbollah in 2006 een eenmalige blunder was en dat zij ook garant kan staan voor de veiligheid van Israël. Daar komt nog bij dat de huidige minister van Buitenlandse Zaken Livni en de minister van Defensie Barak beiden strijden om het partijleiderschap: hoe harder je optreedt hoe groter je kansen, schijnt het motto te zijn. Triest maar waar.

Treurig is dat tot op heden te weinig druk op Israël wordt uitgeoefend om dit land op andere gedachten te brengen. Laten we hopen dat President Obama de Israëlische lobby kan weerstaan, dat de Europese Unie een krachtig standpunt inneemt en dat de Nederlandse regering ook haar verantwoordelijkheid neemt. Dat is het minste wat we kunnen doen.

bron: http://sargasso.nl/archief/2009/01/04/wie-brengt-israel-eindelijk-tot-bezinning/

Mahmoud Darwish – stem van de Palestijnen

Deze week herdenken we nog een legende. Afgelopen zaterdag is de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish op 67 jarige leeftijd overleden. Zijn poëzie was de stem van alle Palestijnen, in de diaspora en onder bezetting. Hieronder een van zijn belangrijkste gedichten, Identity Card uit 1964.

Record!
I am an Arab
And my identity card is number fifty thousand
I have eight children
And the nineth is coming after a summer
Will you be angry?
Record!
I am an Arab
Employed with fellow workers at a quarry
I have eight children
I get them bread
Garments and books
from the rocks..
I do not supplicate charity at your doors
Nor do I belittle myself at the footsteps of your chamber
So will you be angry?
Record!
I am an Arab
I have a name without a title
Patient in a country
Where people are enraged
My roots
Were entrenched before the birth of time
And before the opening of the eras
Before the pines, and the olive trees
And before the grass grew
My father.. descends from the family of the plow
Not from a privileged class
And my grandfather..was a farmer
Neither well-bred, nor well-born!
Teaches me the pride of the sun
Before teaching me how to read
And my house is like a watchman's hut
Made of branches and cane
Are you satisfied with my status?
I have a name without a title!
Record!
I am an Arab
You have stolen the orchards of my ancestors
And the land which I cultivated
Along with my children
And you left nothing for us
Except for these rocks..
So will the State take them
As it has been said?!
Therefore!
Record on the top of the first page:
I do not hate poeple
Nor do I encroach
But if I become hungry
The usurper's flesh will be my food
Beware..
Beware..
Of my hunger
And my anger!
Mahmoud Darwish (1941-2008)

Bron: http://is-nieuws.blogspot.com/2008/08/mahmoud-darwish-stem-van-de-palestijnen.html

The Longest War Against a People: The Palestinians' Struggle for Freedom

By dr Salman Abu Sitta

Voorwoord

Ter gelegenheid van zijn pas verschenen werken: The Atlas of Palestine en The Return Journey hield dr Salman Abu Sitta op uitnodiging van het Nederlands Palestina Komitee in het Academisch-cultureel Centrum Spui 25 te Amsterdam een voordracht, getiteld: "The Longest War against a People: The Palestinians' Struggle for Freedom" .

Tekst van de voordracht:

Na inleidende woorden van NPK-presentator en dagvoorzitter Benji de Levie sprak dr Salman Abu Sitta:

Thank you very much for your kind words. It is always very pleasant to see many friends I have met before, in person, and also new friends we met since then and, of course, your deeds and words and support transcend geography. We can hear about them even when we are not here in Holland.

Dames en heren,

In mijn verbeelding zie ik mijzelf vaak als getuige optreden in een internationaal gerechtshof tegen Balfour die in de beklaagdenbank zit, terwijl ik een lange lijst van misdaden opsom die zijn begaan tegen een nietsvermoedend volk in een ver land. Dat is omdat Balfour het eerste schot afvuurde in een oorlog die al 90 jaar duurt tegen een volk. Het land van dit volk, de Palestijnen, werd begeerd door kolonialisten. Er moest een eind worden gemaakt aan de aanwezigheid van dit volk in hun eigen land en hun geografie en geschiedenis moesten uit het geheugen van de wereld worden gewist.

In 1917 schrijft de Britse minister van Buitenlandse Zaken Lord Balfour, aan Lord Rothschild dat de Britse regering welwillend staat tegenover de vestiging van een "Joods nationaal tehuis" in Palestina.

Balfour was slechts de spits van een in aanleg kolonialistische beweging die begon toen de koloniale soldaten hun biezen pakten en vertrokken uit diverse delen van Azië en Afrika. Op dat moment werd deze koloniale beweging, de zionistische koloniale beweging, geleid door Weizman, later door Ben Gurion, door Sharon en anderen, vandaag de dag nog steeds geleid door dezelfde school van Europese zionistische kolonialisten, de agenten van de enige nog bestaande koloniale beweging. Dit jaar is het jaar van de gedenkdagen, helaas treurig, bloedig en wreed, en het einde is niet in zicht. We beleven nu de negentigste verjaardag van het allereerste plan om een volk van zijn land te ontdoen. Het is ook de 60e verjaardag van de Nakba, de feitelijke onteigening en ontworteling van een volk in 1948 door middel van de grootste etnische zuivering in de moderne geschiedenis. En tevens is het de 40e verjaardag van de langste bezetting van de resterende 20% van Palestina. Hoe kan dat, zou je zeggen, hoe kan zo’n kolossale verzameling onrecht zo lang in stand blijven?

Uiteraard is, het samengaan van geld, kolonialisme en racisme het belangrijkste motief, maar het had niet hoeven te gebeuren als het geweten van de Europeanen was geprikkeld door de aanblik van dit onrecht. Vandaar dan ook dat het dwingende noodzaak is voor de bedrijvers ervan om de feiten te verbergen en een roze beeld te schetsen van een afschuwelijke misdaad. Bijna acht van de negen decennia sinds Balfour, tot 1989, hadden de zionisten de wind mee op het gebied van public relations en propaganda in Europa en Amerika.

Maar, zoals we aanstonds zullen zien, de feiten zijn duidelijk. Alleen wanneer men eenmaal de feiten kent zal het geweten van de mensen eindelijk gewekt worden. Dit is het Palestina dat Allenby aantrof toen hij kwam. Dit is het Palestina dat Balfour aan anderen beloofde. Dit is het Palestina dat een typisch Arabisch land was zoals Syrië, Egypte, Irak of Libanon. Net als die landen bezat het een kleine minderheid van joden in die tijd, 9% .

Als Ottomaanse onderdanen bezaten ze niet meer dan 1,7% van Palestina. Na de bekendmaking van de Balfour Verklaring benoemden de Britten Herbert Samuel, een zionist, tot Hoge Commissaris voor Palestina. En hij was het in feite die het fundament legde voor de staat Israel gedurende de jaren 1920-1925. Hij zorgde voor de wetten waardoor het land aan joden zou kunnen worden overgedragen. En hij was het die het Hebreeuws tot een officiële taal maakte, voor het eerst in eeuwen. Hij creëerde ook een nieuw banksysteem, alleen voor de joden, alsook een identificatie systeem voor de joden. En, het allerbelangrijkste, hij was het die een leger formeerde, de “bewakers van de nederzettingen” zoals ze toentertijd werden genoemd dat vandaag de dag het sterkste leger in de regio is geworden. Natuurlijk kwamen de Palestijnen, toen zij daar lucht van kregen, in opstand, vele malen, in 1921, 1929, en massaal van 1936 tot 1939. De Britten hebben deze revolte echter wreed onderdrukt. Zij hebben, in feite, de Palestijnse maatschappij van die tijd onttakeld, alle Palestijnse politieke leiders overal in het land verbannen, alle politieke partijen ontbonden en de dorpen gebombardeerd. Zij legden de dorpen collectieve straffen op. Huizen werden verwoest, voorraden vernietigd, gezonde mannen werden bijeen gedreven en in kooien gezet, er werd snelrecht toegepast. Een totale vernietiging van de Palestijnse maatschappij.

Op hetzelfde moment keken de zionisten naar de Britten en dansten naar hun pijpen terwijl ze tegelijkertijd aan hun leger bouwden, dat begon met 20.000 soldaten, een aantal dat opliep tot 120.000 soldaten in 1948, groter dan enig leger dat de Palestijnen konden recruteren. Dat kwam niet verder dan een totaal van 1000 tot 2000 man. Maar toen, in die tijd, kwam het einde van het mandaat. Het Britse mandaat was maar al te zeer bereid het land te verlaten. Zij wierpen het probleem in de schoot van de VN. En zij stelden het Verdelingsplan voor aan het einde van het mandaat. Kijk, zo kwamen ze plotseling van 1% op 54 %. De immigranten die naar het land gekomen waren kregen meer dan de helft van het land.

Meer dan 475 Palestijnse steden en dorpen vielen in het gebied dat was aangewezen voor een joodse staat. Van de ene dag op de andere bevonden deze Palestijnse dorpen zich onder de soevereiniteit van immigranten die nog maar kort geleden in het holst van de nacht op de kusten van Palestina waren geland. De gevolgen waren natuurlijk voorspelbaar. Zij waren niet bereid om de helft van hun land op te geven en uiteraard wist Ben Gurion dat ook. Maar hij was daar al op voorbereid. Hij had een leger dat, in die tijd, - hetzelfde geldt nu – groter en sterker was dan enig gecombineerd Arabisch leger dat Palestina te hulp kwam. Hij zette zijn zogenaamde plan Dalet in werking. Het resultaat was wat wij nu als de Nakba kennen.

Ik laat u nu een animatiefilmpje van de Nakba zien waaruit blijkt hoe het kleine stukje land dat de zionisten immigranten van 1948 bezaten, zich in fasen van twee weken uitbreidde tot het uiteindelijk 80% van Palestina omvatte, het gebied dat tegenwoordig Israel genoemd wordt. Elke twee weken een andere kleur. Het blauw is het oorspronkelijke land dat de joden gedurende het Britse mandaat bezaten. Het rode is het gebied dat de Israelische troepen bezetten tussen april 1948 tot april 1949 en de knipperende gele stippen zijn de slachtpartijen die de Israeli’s aanrichtten om de mensen uit hun huizen te verdrijven. Zoals u ziet hebben ze elke twee weken een ander deel van Palestina ingenomen.

Uiteindelijk, bijna een jaar later, begin 1949 hebben ze 80% veroverd. De drie kolommen die hier verrijzen staan voor het aantal vluchtelingen dat verdreven, het aantal dorpen dat ontvolkt werd en het land dat de Israeli’s hebben bezet. Dit is bezetting, klip en klaar, bezetting van het land van een volk dat grotendeels uit boeren bestaat.

Dertig precent zijn steden, 70% zijn boeren die er toen ze hun opstand in 1936 begonnen al niet op waren voorbereid, en al helemaal niet, tien jaar later, toen de Britten hen van elke maatschappelijke structuur beroofd hadden die hen in staat zou hebben gesteld zich te verdedigen. Dit is het beeld dat niemand kan betwisten, zelfs niet de toegewijde zionistische supporter. Dat (blauwe gebied) is het land dat ze hadden of dat ze verwierven gedurende het Britse mandaat. De rest is genomen met bruut geweld. Vanaf hier is het de Nakba.

Hier zijn de Palestijnse dorpen en dan, plotseling is het leven verdwenen uit 675 steden en dorpen, en dan zijn er alleen nog maar vluchtelingen. Kent de geschiedenis andere voorbeelden van zoiets? Het leven vormde lichtende plekken van leven op het grondgebied van Palestina. Plotseling was er totale duisternis. Waar gingen de mensen heen? Zij werden vluchtelingen en woonden in 602 kampen in wat restte van
Palestina en in de buurlanden.

Ze vormen nu tweederde van het Palestijnse volk. Kent u één land in de wereld waarvan de bevolking voor tweederde uit vluchtelingen bestaat, ontworteld en verdreven uit hun huizen? Zo’n land bestaat er niet en heeft er niet bestaan. Ja, misschien voor 5 of 10% maar hier gaat het om tweederde van de bevolking dat is ontworteld. De rest, die nog in Palestina verblijft, heeft een tweede klasse status. En vandaag de dag hebben we 6.606.000 vluchtelingen die de terugkeer naar huis wordt ontzegd, tweederde van het Palestijnse volk. En meer dan de helft van de Palestijnen leeft buiten Palestina.

Kijk hoe het blauwe plaatje verandert: 92% is vandaag in handen van de Israeli’s. Dat wil zeggen 22% van de Westoever minus het gebied dat de Israeli’s hebben afgepakt voor de nederzettingen en andere bestemmingen. Wat er voor de Palestijnen overblijft is niet meer dan 8%. Het is bijna de omkering van de geschiedenis: toen Balfour kwam hadden ze 1%, toen de Britten vertrokken, hadden de Israeli’s het tot 6% van Palestina gebracht dat zij in bezit hadden, niet meer. De immigranten kregen die 6% van Palestina dankzij de invloed van de Britten en nu hebben de eigenaars van het land, de natuurlijke bewoners, nog maar 8% van het land. Maar dat niet alleen, ze
moeten er nog over onderhandelen ook. En ze krijgen het misschien niet eens.

Je kunt het misschien alleen op een oneigenlijke manier krijgen: je mag op het land lopen maar je bezit het niet, je bezit het water dat eronder zit niet, noch de lucht erboven. Je bezit de ingang ervan niet noch de grenzen ervan. Dat is de situatie van vandaag. Laat mij u een idee geven van het soort leven dat de Palestijnen leiden of ze nu onder Israelisch bewind staan dan wel vluchtelingen zijn buiten Palestina.

Neem bijvoorbeeld het eerste geval: het voorbeeld van de Westoever. Hier hebben we een kaart van de Westoever. U ziet hier de rode lijn, de wapenstilstandslijn tot waar de Israelische troepen in 1948 kwamen. Ziet u deze krul? Hij omsluit een stad van 40.000 inwoners, de stad Qalqiliya. De rechterkant van het beeld is de Westoever, links is Israel of Palestina dat in 1948 werd bezet. De grijze cirkels hier zijn Palestijnse dorpen op de Westoever. Toen Israel de Westoever had bezet, begonnen ze hun mensen naar de Westoever te verhuizen en het land van de Palestijnen op de Westoever af te pakken. Dat is in strijd, natuurlijk, met de vierde Conventie van Genève, die niet toestaat dat de bezetter zijn mensen naar bezet gebied overbrengt. En daarna gingen zij wegen aanleggen voor de joden. “Wegen voor de joden?”

Stel u komt van Rotterdam of van Den Haag. Zag u een verkeersbord “alleen voor joden?” Heeft iemand zoiets gezien? Stel u zag er een, wat zou u doen? U zou stampij maken. De wereld zou te klein zijn. Ja, wegen, alleen voor joden. Waar? In uw gebied. En u heeft begrepen dat zij deze wegen (zelf) hebben aangelegd. Waarom? Wel, vanwege de nederzettingen die ze hebben gesticht. De driehoeken hier – de blauwe driehoeken. Ze wilden dat een man, een kolonist van Tel Aviv rechtstreeks naar zijn nieuwe – onteigende – land zou kunnen rijden zonder dat hij één Palestijn zou tegenkomen, zonder dat hij één Palestijnse stad of dorp zou moeten passeren. Maar daar bleef het niet bij.

Dat was ze niet genoeg en zo bouwden ze ook nog eens de Apartheidsmuur. En de Apartheidsmuur…. Zoals u weet heeft een paar kilometer hiervandaan het Internationale Hof van Justitie, in juli 2004, daarover een uitspraak gedaan: dat de muur illegaal is volgens het internationale recht, dat hij moet worden afgebroken en dat de mensen compensatie moeten ontvangen voor de materiële en mentale pijn die
zij hebben geleden.

Hier loopt de muur. Een merkwaardige muur, zult u zeggen. Hij staat op grote afstand van de wapenstilstandslijn en van bovenaf gezien gaat hij de Westoever in. Als hij aankomt bij Qalqiya gaat hij weer terug en omsluit Qalqiliya, omdat ze zich niet willen inlaten met 40.000 mensen. Laten we er een blokkade omheen maken met een toegangspoort! Die poort kun je zien, de rode cirkel met de gele punt, precies daar waar muur zich sluit. 40.000 mensen, opgesloten door een 8 meter hoge Apartheidssmuur om hen heen.

Zoals in middeleeuwse steden en dorpen zitten ze opgesloten. Ze kunnen alleen één voor één eruit, een vrouw op weg naar het ziekenhuis voor een bevalling, wellicht al bij een checkpoint, een kind dat naar school wil, een man die naar zijn werk moet. Ze zitten opgesloten, allemaal. Maar de middeleeuwse steden hadden deze muren voor andere redenen: beschermen van de mensen tegen de buitenwereld. Hier worden de mensen opgesloten ter bescherming van die buitenwereld. Met andere woorden: hier is eenopenluchtgevangenis gecreëerd. Sommigen noemen het een concentratiekamp. Stel je eens voor hoe het is voor de mensen om dit te moeten verdragen.

Het tweede voorbeeld dat heel vaak in het nieuws komt, is Gaza. Wat is Gaza? Hoe is het ontstaan? Wat zijn de kampen van Gaza? Je ziet hier die rode stippen. Dat zijn Palestijnse dorpen van voor 1948. Het zijn er eigenlijk meer, want er vallen nog 200 dorpen buiten het scherm. Die zijn allemaal etnisch gezuiverd en zijn allemaal geleegd van hun bewoners om het land te kunnen innemen. Wat is er toen gebeurd? Ze zijn in vluchtelingenkampen in Gaza gezet. Kijk, al deze dorpen zijn van het scherm verdwenen en in vluchtelingenkampen gezet. De vluchtelingenkampen hier hebben de hoogste bevolkingsdichtheid ter wereld: 6000 personen op elkaar gepakt in één vierkante kilometer , en waar komen ze vandaan? Ze komen uit die rode stipjes van dorpen die ik net heb laten zien. En wie hebben hun plaats ingenomen? Een paar mensen maar. Een bevolkingsdichtheid van 6000 per vierkante kilometer tegenover de kibboetsbewoners met een bevolkingsdichtheid van 6 personen per vierkante kilometer.

Niet 6000, maar 6 personen. Met andere woorden, hun land is nog onbewoond. En iedereen die naar de andere kant van het prikkeldraad kijkt, ziet dat zijn land bijna onbewoond is maar hij kan er niet bij. Kijk naar binnen, je kunt het zien, en niet alleen dat. Als ze in de vluchtelingenkampen zitten, zijn zij dagelijks het voorwerp van bombardementen en doodslag, moord en raids vanuit de lucht. Die vrouw bijvoorbeeld, ze hebben haar in 1948 verjaagd uit haar huis en hebben haar achtervolgd en haar huis vernield. Ze heeft nog maar één matras + haar kinderen om haar heen. De misdaad heeft dus niet alleen in 1948 plaatsgevonden, maar duurt voort tot de dag van vandaag. En vervolgens hebben ze prikkeldraad om hen heen geplaatst zodat het nu het grootste concentratiekamp ter wereld is, met vier poorten.

Anderhalf miljoen mensen in een gebied van 360 vierkante kilometer. Ze hebben maar vier poorten, één voor personen en de andere voor goederen. Die poorten zitten dicht. Soms zitten ze voor één dag dicht, soms voor weken, soms voor maanden. En zoals u in het nieuws hebt kunnen zien hebben ze elektriciteit en water afgesneden, en zijn 75% van hen voor hun dagelijkse voedsel afhankelijk van de Verenigde Naties .

Ik ken heel wat verhalen van mensen die ziek zijn en kanker hebben. Ze kunnen het gebied niet uit om behandeld te worden. Ze kunnen geen medicijnen krijgen want die mogen er niet in. Er zijn studenten die na de zomervakantie terug willen naar de universiteit, maar er niet uit mogen. Hoe zal iemand waar dan ook ter wereld met een greintje geweten dat kunnen accepteren wanneer ze de feiten kennen? Dank zij internet en TV komt het nieuws erover langzaam naar buiten, maar nog onvoldoende. Het wordt pas voldoende wanneer mensen als jullie je stem verheffen in het parlement en tot actie overgaan. Maar daar komen we nog op. Hoe staat het met hen die geluk hebben gehad [de Israelische Palestijnen] – ze zeggen dat ze Israeli’s zijn, maar wat zijn dat `burgers van Israel’?

Hier is de kaart van dit deel van Palestina en Israel. Zoals je kunt zien, hebben ze hier een paar nederzettingen en zo, maar ze hebben ook – zie de blauwe vierkantjes – Palestijnse steden in Israel die zogenaamd “goedgekeurd” zijn, `approved’. Je kunt hier zien dat er twee zijn, en ook Israelische nederzettingen, maar er zit iets raars in dit plaatje. Deze kaart, die je in Israel kunt kopen, vertelt je niet het verhaal over die gele cirkels. Dit zijn namelijk dorpen, Palestijnse dorpen waarvan de bewoners Israelische staatsburgers zijn, maar die Israel niet erkent. Ze bestaan niet, ze worden op Israelische kaarten niet getoond. Ze noemen het “niet-erkende dorpen”. Wat houdt dat in? Ze staan niet op de kaart; ze krijgen geen water; ze hebben geen onderwijsvoorzieningen; ze hebben geen elektriciteit; ze hebben geen gezondheidsvoorzieningen; geen wegen. En als ze het lef hebben een extra kamer te bouwen voor hun gezin komen Israelische bulldozers het verwoesten. Als iemand – de meesten van ons – geen weet heeft van de Nakba van 1948 – ga dan maar naar Bersheba of naar Galilea en zie waar de bulldozers vandaag hun huizen verwoesten, hun nederige huizen, en hen verdrijven van de plek waar ze zijn.

Hier is dus een situatie waarin burgers van Israel, de “enige democratie in het Midden Oosten” zoals jullie dag en nacht wordt verteld, niet het recht krijgen om zelfs in hun eigen huis te blijven wonen. Dit is helaas een sombere voorstelling van zaken, maar het is waar, en wat je hoort is maar een fractie van wat er zich in werkelijkheid afspeelt.

Wat is de oplossing? De oplossing is een menselijke. Wat is er voor een mens natuurlijker dan terug te gaan naar huis? Is er iets natuurlijker? Je huis, je thuis, het huis van je grootouders dat je beschermt tegen het weer en waar je kinderen opgroeien. Is het een misdaad om terug naar huis te willen gaan? Ze vertellen ons van alles. Ze vertellen natuurlijk dat we niet terug kunnen omdat er geen plaats meer is.

Veel Europeanen zeiden vroeger tegen mij “inderdaad er is internationaal recht”, bijvoorbeeld het recht van de Palestijnen op terugkeer dat de Verenigde Naties meer dan 130 keer hebben bevestigd. Dat recht wordt bevestigd door elke mensenrechten-organisatie. “Maar” zeggen ze “laten we praktisch zijn.

Hoe kunnen ze terugkeren? Het is vol”. Maar zelfs dan zeggen we “Nou en? Als iemand me uit mijn huis gooit en zijn neven en vrienden meebrengt en zegt ‘sorry, maar het is vol, je moet nu buiten in de kou wonen’ dan zeg ik: “dit is een misdaad, dat mag je niet doen” . Als je zegt: “Maar ik heb je huis geschilderd, het was heel verveloos”, dan zeg ik “dat kan je toch niet maken om mij buiten te laten staan?”, en dan zeg jij “wat kan ik dan doen, wil je me er soms uitgooien?” en dan zeg ik “Ik heb er recht op om in mijn huis te wonen”, maar ik zeg je “Het huis is groot, neem jij een kamer, dan neem ik een andere”… Misschien.

Wat wij gedaan hebben is het volgende. We hebben een onderzoek gedaan, en we hebben uitgezocht dat 80% van de Israelische joden wonen in 12% van het Israëlische gebied, en dat de rest van Israel – 88% - tot de dag van vandaag onbewoond is, afgezien van twee categorieën van mensen: 1) de 1,2 % van de Israelische joden die kibboets- en moshavleden zijn en speciaal zijn gekomen zijn om
Palestijns land af te pakken, en 2) het Israëlische leger. Dat heeft militaire bases, luchthavens enz, die hebben ze niet nodig om er te wonen. We hebben dus te maken met een mythe die moet worden opgeruimd. Natuurlijk hebben ze ruimte. Kijk maar: de Russen komen.

De Russen komen met hun bontjassen aan uit hun koude land naar Palestina, met hun tassen, om in Palestijnse dorpen te wonen. Hoe kunnen ze? Een miljoen Russische immigranten. Terzijde: 40% hebben echte joodse papieren. Maar ik geloof niet in dit soort racisme. Wat ze ook zijn, het zijn gewoon mensen. Maar zelfs als je dat concept wel accepteert onder de Israelische Wet op de Terugkeer, dan nog zijn 60% geen bona fide joden. Maar zij komen, een miljoen, één miljoen Russen. Weet je hoeveel dat er zijn? Het zijn er net zoveel als alle vluchtelingen tezamen in heel Gaza en heel Libanon. Als die zouden terukeren, zouden het er niet meer zijn dan al die Russische immigranten. Dit is maar een voorbeeld van hoe deze mythen in het leven worden geroepen. En ze zeggen: “Waar eens dorpen waren, daar is nu overheen
gebouwd”.

We hebben een kaart gemaakt met alle mogelijke bouwconstructie die je nu in Israel kunt vinden, en we hebben geconcludeerd dat……- zie deze bruine gebieden - en we hebben op deze kaart ook de rode stipjes gezet van de ontvolkte dorpen - en dan\ zie je dat 90% van de dorpslocaties, locaties van Palestijnse dorpen, vandaag de dag nog steeds leeg zijn. En de vluchtelingen kijken toe vanaf de grens hoe hun huizen bezet gaan raken.

97% van de vluchtelingen bevindt zich binnen de 100 kilometer. Je kunt een bus nemen en er binnen twee uur zijn. En de helft van hen zit binnen de 40 kilometer, een eenvoudig ritje met de bus, en zoals je je kunt voorstellen, kunnen ze hun huizen werkelijk zien, en in Libanon kunnen ze hun huizen echt zien, en in Jeruzalem zien ze hun huizen aan de andere kant van de Apartheidsmuur maar ze kunnen er niet
heen.

Maar dan werpen ze je een ander argument toe: “Ja, maar dan zou het joodse karakter van Israel veranderen”. Moeten mensen sterven voor zoiets als “joods karakter”? Moet je etnische zuivering plegen op 10 miljoen mensen omdat iemand het idee heeft dat Israel zuiver moet blijven? Nee, dat kan men in gemoede toch niet volhouden? Maar laten we verder gaan en dit onderzoeken. Wat wordt bedoeld met
“joods karakter”? Bedoel je religieus joods karakter? Mensen die geïnformeerd zijn, [bijvoorbeeld islamologen en arabisten], weten dat de joden gedurende meer dan 2000 jaar in geen enkel Arabisch of islamitisch land problemen hebben gehad. Er is geen probleem als je je religie wilt uitoefenen. Is het dan om sociale redenen dat de
Palestijnen buitengesloten moeten blijven? Hoe kun je dat beweren terwijl er vanuit 110 landen mensen in Israel zijn die samen 80 talen spreken? Zou de Palestijn in Jaffa of Akka eruit zien als een outsider in deze kosmopolitische salade van mensen uit 110 landen?

Is het demografisch? Ja, ze zeggen soms dat het demografisch is. Maar ik vind dit een obscene uitdrukking. Je zegt tegen mensen: “als je je teveel vermeerdert hak ik je hoofd af”. Maar stel je dat voor in Nederland. Stel je voor dat sommige mensen hier zouden zeggen: “als de joden in Rotterdam een bepaald percentage bereiken en daar overheen gaan dan roeien we ze uit. We gooien ze in zee, of wat dan ook”. Passen jullie dat principe toe? Wie wil zoiets? De immigranten zeggen dit over de bevolking van het land: “Als je een bepaald aantal overschrijdt, moeten we je eruit gooien”. Dit is niet volgens de wet, noch morele principes, noch international recht.

Wij zeggen dat je geen volk mag onthoofden of aan etnische zuivering blootstellen als hun aantal meer groeit dan je lief is. Dat geeft je niet de vrijheid mensen te elimineren, vooral niet als je zelf naar het land gekomen bent als een immigrant.

Maar wat wordt dàn bedoeld met “het joodse karakter”? Is het een juridisch concept? Dat is het zeker, want Israel is gefundeerd op geïnstitutionaliseerd racisme jegens ieder ander die geen jood is, zelfs met inbegrip van de eigenaar en natuurlijke bewoner van dit oord. Maar volgens internationaal recht is dit onaanvaardbaar. De Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties heeft bezorgdheid geuit over de status van joodse nationaliteit die kan leiden tot exclusieve voorkeursbehandeling en discriminatie. De wereld accepteert dit niet, en de Palestijnen natuurlijk ook niet.

Waarom wordt van hen verwacht dat zij het accepteren? Al deze mythen zijn nu opgeruimd en u zou ze uiteraard kennen als informatie erover vrij had gecirculeerd. Is er dan “terugkeer naar huis” mogelijk? Ja, we hebben het bestudeerd en geconcludeerd dat het mogelijk is. We zouden het in 7 fasen kunnen realiseren. Ik geef alleen een paar voorbeelden, en niet alle. Neem bijvoorbeeld de noordelijke sector van Palestina. De mensen van daar komen van Syrië en Libanon, dwz zij zijn vluchtelingen in Syrië en Libanon maar woonden in Galilea. We hebben dorp voor dorp, naam voor naam, bestudeerd waar ze nu zijn en waar ze naar toe terug zouden kunnen gaan. En onze conclusie is dat ze terug kunnen naar hun dorp. Zij zitten niemand dwars of in de weg, behalve in een paar gevallen zoals Akka of uitgebreid Akka, dat over eén dorp, Manshiya geheten, is heen gebouwd. En naast Tabbariya (Tiberias) hetzelfde enz. Het is dus geen problem.

We hebben nog iets gedaan. We hebben gezegd: “Wie wonen daar nu?” En dat hebben we vergeleken. Het bovenste deel vergelijkt de bestaande bevolking, stad voor stad in Israel. Wie zijn dat? Zijn het Palestijnen? Er zitten daar een paar Palestijnen. Zijn het Russen? Zijn het Joden uit Arabische landen, zijn het oude Ashkenazis, of komen zij uit Europa, etc. Elke cirkel laat de bevolking van vandaag zien en waar ze vandaan komen. Immigranten plus de resterende Palestijnen. En daaraan hebben we toegevoegd de terugkerende vluchtelingen onderaan het plaatje, die komen uit kampen in Libanon en Syrië, en dat levert een heel normaal plaatje op zoals je kunt zien.

Voor het zuiden hebben we dezelfde exercitie gedaan. In het zuiden is de situatie zelfs gunstiger omdat het totale gebied tussen Tel Aviv en Eilat, een gebied dat 14000 vierkante kilometers beslaat, bestaat uit plattelands joden wier aantal kleiner is dan één vluchtelingenkamp. Als je al deze plattelands joden zou weghalen van Ramle en Lydda tot beneden aan Eilat of Akaba en in één vluchtelingenkamp zet, kunnen ze het haast niet vullen. En toch wordt de Palestijnse bevolking het recht van terugkeer naar hun huizen die nu leeg staan ontzegd.

Hetzelfde geldt voor de bestaande bevolking van drie voormalig Palestijnse steden: Ashdud, Ashkelan en Bersheba, als je daar de vluchtelingen laat terugkeren dan is het plaatje nog minder vol dan in het noorden - ze kunnen daar makkelijk gaan wonen. Ik daag een ieder bij welke Israelische universiteit dan ook uit om deze getallen te weerleggen. De situatie is dus nu duidelijk, en helemaal niets kan dit onrecht rechtvaardigen. Geen juridisch noch geografisch argument, ook niet in centraal Palestina, behalve Tel Aviv dat vele malen gegroeid is en 8 dorpen heeft opgeslokt, en West-Jeruzalem dat twee of drie dorpen heeft opgeslokt. Wat moet er dus gebeuren?

De oplossing is heel eenvoudig. Je moet de bezetting elimineren, het racisme elimineren en de apartheid, en dan schep je een land zoals van de mensen hier in de zaal. Hier in deze ruimte zitten mensen van verschillende achtergronden, religies en attitudes, en ik zie niemand de ander overhoop steken. Iedereen zit hier rustig, niet waar? Dit is het enige antwoord, de weg naar vrede is gerechtigheid, en deze verschrikkelijke situatie kan niet eeuwig voortduren wanneer er mensen zijn met een geweten en kennis, en mensen die moeite willen doen om te weten, en vervolgens hun wereld proberen te veranderen, hetzij in hun eentje of in hun dorp of stad, of in hun partij, totdat recht geschiedt.

Zwijgen is medeplichtig zijn met de misdaad. Een ieder met een zuiver geweten kan en moet zijn best doen om samen de etnische zuivering ongedaan te maken, mensen naar hun huis te laten terugkeren en het recht op terugkeer ten uitvoer te brengen.

Ik dank u voor uw aandacht.

Voor de lezing in PDF-formaat klik............

http://www.palestinakomitee.nl

'Met dit succes heeft Hamas zelfs zichzelf verrast'

Interview met Lucas Catherine

door Peter Dupont

Islamkenner en Midden-Oostenspecialist Lucas Catherine Vereertbrugghen (1947), roep- en auteursnaam Lucas Catherine, is een deskundige en pleitbezorger van de Palestijnse zaak, die hij al van 1969 volgt. Na een documentaire in 1970 over de Palestijnse kampen en de PLO volgde een stroom theaterteksten en boeken. Onder andere Islam voor ongelovigen, Palestina, De reïncarnatie van een atheïst en zijn laatste Wandelen naar Congo, allemaal uitgegeven bij uitgeverij EPO. Catherine leefde lange tijd in de Arabische wereld, o.m. in Rabat en Dar es Salaam, en woont nu in Brussel.

'Er is maar één oplossing, een die politiek-internationaal niet past: iedereen gelijk voor de wet in het gebied tussen de Middellandse Zee en de Jordaan. Als de Joden in Hebron mogen gaan wonen, moeten de Palestijnen ook kunnen neerstrijken in Tel Aviv'. 'Met dit succes heeft Hamas zelfs zichzelf verrast'

'De proteststemmen spreken voor zich, maar de Joods-Palestijnse kwestie is plots veel complexer geworden. Hier kan zelfs een Belgische loodgieter weinig van maken', zegt Midden-Oostenkenner Lucas Catherine. 'Ik ben verschrikkelijk pessimistisch. Hamas is niet voorbereid op de totale overwinning. Israël en Al-Fatah kunnen beginnen te stoken.'

Had u de complete overwinning van Hamas zien aankomen?

Lucas Catherine: 'Neen. Iedereen die dat beweert, liegt. Zelfs de Israëlische veiligheidsdiensten, die permanent op het terrein zitten, hadden het niet zien aankomen. Fatah heeft de vuiligheid in de eigen partij niet kunnen verwijderen, de kiezer wil anders en beter. Onder het motto: slechter dan Fatah kan niet. Voor veel mensen kan de situatie in de bezette gebieden niet beroerder.'

Hamas staat toch synoniem voor geweld?

LC: 'Het is het geweld van de Israëlische bezetter dat het gewelddadige verzet vanuit Palestijnse kant oproept. Het probleem is niet het geweld, maar de bezetting. Er wordt altijd gewezen op het geweld van Hamas, maar iedereen vergeet dat Fatah ook geweld gebruikt. De Al-Aqsabrigades van Marwan Barghouthi hebben de laatste aanslagen gepleegd. Ook de groepering Jihad Islami pleegt aanslagen. Hamas heeft bovendien van februari 2005 een bestand met Israël dat een paar dagen geleden is afgelopen. Ze willen het opnieuw aangaan. Hamas erkent Israël niet, maar het is wel bereid om deals te sluiten. Israël weet uit ervaring dat Hamas die bestanden respecteert'

De verkiezingen stellen Hamas hoe dan ook voor een huizenhoog probleem.

LC: 'Hamas heeft zich "over"-overwonnen. Hun strategie is vanaf het begin gefocust op het islamiseren van de Palestijnse maatschappij. Pas daarna moest het geweld volgen. Het is net als de theorie van Mao Tse Tung en Ho Chi Minh: eerst de bevolking organiseren en dan militair een volksoorlog lanceren. Een typische strategie ook van fundamentalisten, zeker bij de groepen die voortkomen uit het Moslim Broederschap. De islamisering van Gaza werd in 1973 ingezet door de voorloper van Hamas en mét steun van de Israëli's. Tegen het marxistische Volksfront van Georges Habash. Mensen die zich enkel met godsdienst bezighielden, beschouwden de Israëli's als ongevaarlijk.'

Toen Hamas werd opgericht, was die islamisering een feit?

LC: 'In 1967 waren er in de Gazastrook tweehonderd moskeeën, in 1987 bij de oprichting van Hamas waren er vijfhonderd. Dat is een belangrijke evolutie. Binnen de islam bestaat een systeem dat overleden mensen hun huizen, winkels en grond aan de moskee achterlaten. Die verhuurt die gebouwen en genereert zo inkomsten. Op die manier heeft de islamitische beweging een economische machtsstructuur uitgebouwd en kon ze het onderwijs en de islamitische universiteit uitbouwen. Ze heeft de gezondheidszorg in handen genomen en zelfs, wat totaal niet in de fundamentalistische lijn ligt, de kinderopvang georganiseerd. Zo kon ze controle uitoefenen op de kinderen. Maar ze heeft er ook voor gezorgd dat de laatste cinema werd opgedoekt. Zo heeft ze Gaza geïslamiseerd en na de Intifada in 1987 Hamas gesticht. De zelfmoordaanslagen, geïmporteerd van de Hezbollah in Libanon, volgen pas na 2000, tijdens de tweede Intifada. Toen besloot Hamas er volledig tegenaan te gaan.'

Wat waren Hamas' ambities voor de verkiezingen?

LC: 'Onderwijs, gezondheidszorg en sociale zaken. Fatah mocht verder de diplomatie met Israël doen. Hamas profileerde zich met het aanklagen van de corruptie en het nepotisme van de Palestijnse Autoriteit en het feit dat die met het vredesproces niets heeft bereikt. Geen Palestijnse staat in 2005, de bezetting die nog steeds een feit is, het recht op terugkeer is er niet en de politieke gevangenen zitten nog altijd vast. Iedere Palestijn staat achter de verwezenlijking van die projecten. Onderhandelingen met Israël hebben ervoor gezorgd dat Fatah hun eigen bevolking niet kon beschermen tegen Israëlische aanvallen. Wijken worden gebombardeerd, iedere dag gaan de onteigeningen door op de Westelijke Jordaanoever en worden de kolonies verstevigd.'

Nochtans werden er toch 8.000 kolonisten verwijderd uit de Gazastrook?

LC: 'Staar je daar niet blind op. Intussen zijn er al veel meer dan 8.000 kolonisten bijgekomen op de Westelijke Jordaanoever. De muur aan de Westoever wordt ook voortgebouwd. Vandaar de algemene mentaliteit bij de Palestijnen van: stop de onderhandelingen, er zijn andere prioriteiten. Ook de oppositiebeweging Palestijns Nationaal Initiatief van Mustafa Barghouti stelt dat: vermijd dat Israël het maatschappelijke weefsel vernietigt. Dat Hamas zo een sterke sociale werking heeft, is bij de verkiezingen hun kracht gebleken.'

Een parallel met het VB: de Hamasstem als proteststem?

LC: 'Dat denk ik zeker. Behalve een vlag en een postzegel hebben de deals met Israël concreet niets opgeleverd. Ik vergelijk Hamas graag met het Vlaams Blok / Belang. Ideologisch weten de mensen die er op stemmen niet altijd waar de partij voor staat. Nu zal de partij kleur moeten bekennen over minder sympathieke kwesties, zoals diplomatie en militaire organisatie. Plots zijn van ze van zweeppartij veranderd in de partij die de lakens moet uitdelen. Hamas is er zelf van verstomd.'

Bestaat de kans dat Hamas de staat Israël erkent?

LC: 'Die mogelijkheid is onbestaande. Hamas wil dat Israël eerst het recht op terugkeer van de Palestijnen erkent. Net zoals de Joden van overal ter wereld naar Israël mogen terugkeren. Dat is het cruciale punt. Het gaat niet alleen om de Palestijnen in het buitenland. Negentig procent van de Palestijnen in Gaza en 60 tot 70 procent van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever zijn afkomstig uit het gebied dat nu Israël is. Zij zien wel dat een Belgische Jood, Simon Wach, burgemeester kon worden van de meest extremistische kolonie op de Westelijke Jordaanoever, Kiriat Arba, terwijl zij niet 10 kilometer verderop kunnen gaan. En dat een andere Belgische Jood, Samuel Barshalom, de grootste Joodse kolonie in de bezette gebieden, Maaleh Adoemim, kon stichten. Terwijl een Palestijnse vluchteling in Gaza of op de Westelijke Jordaanoever, waarvan de familie nog altijd de eigendomsdocumenten heeft van een huis of land in Israël, niet mag terugkeren.'

Dat probleem bindt alle Palestijnen?

LC: 'Ja, niet alleen zij die in het buitenland wonen. Op die kwestie kan geen politieke partij toegeven. Waarom begrijpen de internationale diplomaten niet dat de Palestijnen kost wat kost dezelfde nationale rechten willen als de Israëli's? Ook binnen Israël leven er 1 miljoen Palestijnen waarvan een vierde vluchteling is. Ze wonen vaak naast hun dorp, waar intussen een kibboets is neergepoot. De stukken land die ze nog bezitten, mogen ze enkel verkopen. Die mensen worden de 'aanwezige afwezigen' genoemd. Afwezig qua rechten, maar wel degelijk daar.'

Ondanks dat bindmiddel zijn ook veel Palestijnen tegen Hamas.

LC: 'Omdat Hamas heel Palestina wil islamiseren. Vandaar dat zoveel aanhangers van Fatah geen coalitie met Hamas willen. Het eerste incident na de verkiezingen in Ramallah draaide niet toevallig rond het vervangen van de Palestijnse vlag door de groene Hamasvlag. De islamisering maakt veel mensen ongerust, ook Hamasstemmers. Maar de proteststemmers hebben daar te laat aan gedacht.

Hamas zal straks de regering vormen. Dat brengt voor Hamas toch ook veel moeilijkheden mee.

LC: 'Vooreerst is de partij gestructureerd zoals de heersende partij in Iran: een erg fundamentalistisch denkende raad van wijzen bepaalt alles. Feit is dat die Palestijnse raad heel verspreid woont. De leider woont bijvoorbeeld in Syrië. De leden mogen van de Israëli's niet tussen Gaza en de Westoever reizen en zullen moeilijk contact kunnen hebben met de verkozenen en de regering. Vandaar dat ze een regering van technocraten zullen installeren. Misschien is de weigering van Fatah om in een coalitie te stappen ook niet zo definitief. De partij is al haar postjes kwijt, van in de bezette gebieden tot de ambassadeur in België en de vertegenwoordiging bij de socialistische internationale. Zeker de minst corrupten bij Fatah zullen niet radicaal weigerachtig staan tegenover samenwerking met Hamas. Daarom dat Salam Fayyad, voormalig minister van Financiën, die brak met Fatah, nu getipt wordt als kandidaat-premier. Hij is een consensusfiguur die niet verbrand is.'

En het tweede probleem?

LC: 'De veiligheidsdiensten. Zij gaan niet beginnen te werken voor Hamas. Het gevaar dat ze privémilities worden, is niet ondenkbaar. Stookt Israël een beetje, dan heb je snel een boel conflicten. Hetzelfde met de gewapende vleugel van Fatah. Hamas zal dus ook militair de nek moeten uitsteken net als op diplomatiek vlak. En op een manier die sponsors als Europa niet afschrikt. Hoe de toekomst er zal uitzien, hangt dus voor een groot stuk af van de reactie van Israël en Fatah.'

Dat voorspelt weinig goeds.

LC: 'Israël en Fatah kunnen beginnen te stoken. Voor de wereld is het alsof Israël met de nederlaag van Fatah geen gesprekspartner meer heeft. Israël zegt nu al dat de Palestijnse Autoriteit bestaat uit terroristen. Nu kan het eenzijdig doorgaan met het consolideren van kolonies en het bepalen van welke kleine, wilde nederzettingen moeten verdwijnen. Formaliseren wat ze als sinds 2003 aan het doen zijn, het jaar dat het vredesproces gestorven is. Sharon besloot toen om eenzijdig zijn weg te gaan. Plaatsvervangend Israëlisch premier Olmert heeft al gezegd: willen we over heel historisch Israël regeren of over een Joodse staat die voor het grootste deel Joods is. En dan is hij niet van plan zich aan de grenzen van vroeger te houden.'

En het Palestijnse staatje?

LC: 'Dat bestaat simpelweg niet. De Palestijnse Autoriteit heeft alleen de bevoegdheid over persoonsgebonden materies en een aantal politionele activiteiten. Al de rest bepaalt Israël in functie van noodzaak van de kolonisatie. Israël is daarom, zo zeggen sommigen, de laatste koloniale macht ter wereld.'

Hoe kan de patstelling tussen Hamas en Israël omzeild worden?

LC: 'Ik verwacht inderdaad een patstelling en nog meer verloedering, een nieuwe golf van radicalisme bij de Palestijnen als Hamas toegevingen doet. Er komt een dubbel spoor. President Mahmoud Abbas voorspelde al onderhandelingen tussen de PLO en Israël en niet meer tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit. De Palestijnse bevrijdingsorganisatie PLO is sinds het vredesproces aan de kant geschoven. Nu zou ze weer worden gereactiveerd. Er komen dan twee vertegenwoordigers van de Palestijnen: zij die democratisch verkozen zijn en representatief zijn voor de Palestijnen in de bezette gebieden, naast de oude PLO, die in theorie alle Palestijnen zou vertegenwoordigen. Dat lijkt Abbas, die zowel president is van de Palestijnse Autoriteit als van de PLO, de uitweg op een blijvend vredesoverleg. Bovendien kan Fatah op die manier een reeks postjes redden.'

Die postjes zijn blijkbaar erg belangrijk?

LC: 'Het grote drama van Fatah is dat de Palestijnse Autoriteit onder het vredesproces is zoals de andere Arabische regeringen geworden zijn: corrupt, zonder respect voor rechten van de bevolking enz. Terwijl ze daarvoor het tegenovergestelde vertegenwoordigden. Met vrouwenorganisaties, veertien politieke partijen in de PLO en vakbondsorganisaties. Fatah is verloederd en zal zich via de PLO nieuw leven proberen in te blazen om op die manier een deel van het geld te ontvangen dat Europa in het vredesproces pompt. Zoals onze minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht al gezegd heeft: "We gaan enkel de humanitaire hulp voortzetten, de andere hulp niet meer".'

Waarmee het leed en de irritatie van de bevolking niet minderen.

LC: 'Neen. Ik volg de Palestijnen al vanaf 1969 en heb hun toestand jaar na jaar zien verslechteren. Ik heb nog nooit een verbetering gezien. Vandaar het steeds escalerende geweld en de radicalisering van de twee bevolkingsgroepen. Het onderscheid tussen burger en militair is volledig verdwenen. Alle Israëli's zijn de persoonlijke reïncarnatie van het kwaad, alle Palestijnen zijn terroristen. Toen ik vroeger in het Midden-Oosten over politiek discussieerde, werd er nauwelijks over godsdienst gepraat. Net alsof je in het Parijse Quartier Latin zat. Met God kon er nog gelachen worden. Nu is het discours enorm geïslamiseerd en verengd. De meerderheid van de boeken die op de Westelijke Jordaanoever worden verkocht, zijn bijvoorbeeld godsdienstig van aard. Die sociale verblinding vind ik een verschrikkelijke gang van zaken die weinig goeds voorspeld.'

U hebt een totaal ander Palestina gekend?

LC: 'Het was een van de meest open maatschappijen in het Midden-Oosten. Dat kwam omdat het een grote christelijke minderheid had, omdat het de hoogste opgeleide bevolking had van de Arabische wereld en de meest geletterden. Palestijnen werden de Joden van de Arabische wereld genoemd. Dat is nu volledig tenietgedaan. Ze behoren nu tot de grootste analfabeten in het Midden-Oosten. Ook qua nationaal inkomen en kinderarbeid zitten ze op dezelfde hoogte als zwart Afrika. Het politieke en sociale leven zal onder het eendimensionale discours van Hamas nog verslechteren. Dat verontrust mij meer dan de aanslagen. Die zijn een kwestie van geven en nemen. Krijgt Hamas iets, dan komt er een wapenstilstand.'

Bestaat er wel een oplossing?

LC: 'Een die politiek-internationaal niet past: iedereen gelijk voor de wet in het gebied tussen de Middellandse Zee en de Jordaan. Als de Joden in Hebron mogen gaan wonen, moeten de Palestijnen ook kunnen neerstrijken in Tel Aviv. Dan kan gebeuren wat er in Noord-Ierland is gebeurd. Het wiel wordt teruggedraaid, de culminatie van geweld stopt. Kijk naar Zuid-Afrika of Zimbabwe, waar de blanken ook de rechten van de zwarte bevolking hebben genegeerd. Verandering is mogelijk. Maar dat zal in het geval van Israël niet gebeuren.'

En een tweestatenoplossing?

LC: 'Dat kon een ideale oplossing zijn, maar dat is niet meer haalbaar. Het is volksverlakkerij om te zeggen dat dat nog mogelijk is. Zoals de kolonies nu bestaan en de infrastructuur op de Westelijke Jordaanoever is aangelegd, is dat praktisch onmogelijk. Sharon heeft trouwens indertijd al gezegd dat twee staten nooit de bedoeling zijn geweest. De Israëlische kolonisatie is zo doorgedreven dat de twee bevolkingsgroepen nu al compleet door elkaar leven. Checkpoints en aparte wegen moeten contact met elkaar verhinderen.' (Peter Dupont).

Bron: http://www.epo.be/uitgeverij/essay_tekst.php?id=catherine_interview_hamas